Gearchiveerd onder: Heerlijke banaliteit
Plots moest ik eraan denken, vroeger toen de huiselijke printer iets nieuw was experimenteerden mijn ouders er op los. De meest kitscherige dingen kwamen uit die printer, de meest foute lettertypes in golvende vormen, in de meest lelijke verloopjes. Best grappig als ik eraan denk dat mijn ouders en inclusief ik zich rot amuseerden met het bestrijken van t-shirts, als zeefdruk niet in handbereik is zoek je naar alternatieven. Maar of die alternatieven mij nu echt iets bijbrachten? Geen idee, aldus leerde ik wel dat je soms moet rekening houden met spiegelbeeld als iets uit de printer komt!
Gearchiveerd onder: Heerlijke banaliteit
Zalig die mega oude fotoalbums, niet alleen zijn ze hilarisch en garanderen ze puur plezuur, het object opzich is echt nostalgisch. Die vermufte doorzichtige blaadjes die er zijn voor welke reden dan ook, ze werken meer storend dan ze eigenlijk een nut hebben. Toch ben ik er gek op! Laatst nam ik een kijkje in onze oude gezinfoto’s opzoek naar mijn creatieve gen…
Vroeger hadden ik en men broer elk een kist op onze kamer staan, ik stopte daar allerlei dingen in waaraan ik waarschijnlijk belang hechte. Dit weekend besloot ik er een kijkje in te nemen, ondertussen was die kist verhuist naar de zolder. Op de foto zie je één van mijn merkwaardigste vondsten men allereerste dagboekje, ongelooflijk wat een kind op die leeftijd allemaal noteert! Maar het zette mij wel aan het denken, ik wilde helemaal geen grafisch ontwerper worden, maar een soldaat!
Gearchiveerd onder: Artistieke wegen
Laatst betrapte ik nog enkele afwrijfletters, ze waren zich aan het wurmen tussen mijn schetsboekjes, eentje was al binnen en slaagde er zelfs in om zichzelf er permanent in te parkeren. Nu is het echt genoeg dacht ik, en besloot toen maar er een blogberichtje over te schrijven…
Niets leuker dan afwrijflettertjes!
Mijn allereerste vellen afwrijfletters vond ik in de oude jeugdkamer van men mama bij oma. Ik wist eerlijk gezegt toen nog niet waarvoor ze dienden, maar toen ik mijn eerste stappen in het kunsthumaniora zette ging de wereld van de letters voor mij echt open. Een heel rek vol met afwrijfletters zalig! Her en der wisten die lettertjes hun weg te vinden doorheen mijn schetsjes. Meer en meer betrapte ik er mezelf op dat ik gretig gebruik maakte van het letterrek op school. Het gaf mij de kans overal dingetjes op te zetten zonder geconfronteerd te worden met moeilijke drukmethodes. Heerlijk dat blinkend of net zeer mat effect dat zo’n lettertje heeft wanneer het op papier wordt gezet. Soms verging het mij zeer secuur andere keren klodderde ik erop los.
Al even leuk was de authentieke letterkast…
Op school hadden ze ook een echte letterkast, de helft van de letters was al reeds verdwenen en alles lag door elkaar. Ik deed niets liever dan alles op z’n plaats te stoppen als mijn inspiratie even zoek was. Waarom die letterkast daar stond? Geen flauw idee! Wij hadden geen enkel toestel waarmee je de lettertjes kon zetten of nog maar te drukken. Maar fantastisch was het om met die lettertjes in de verf te ploeteren en er dan lukraak op los te stempelen (schandalig niet?). Vaak leek het nergens naar, maar het was uniek in zijn aard. Je kreeg nooit twee keer identiek dezelfde letter gedrukt, heerlijk toch?
Schatjes van patatjes!
Dit alles brengt mij naadloos tot de woensdag namiddagen die ik doorbracht met creatieve mama, ik knutselde erop los en één van de lievelings dingen die ik deed was lettertjes stempelen met patatjes. Mama sneed die dan zeer zorgvuldig uit en ik maar drukken en drukken en lekker vuil worden natuurlijk!
Het naailatje
Voortdurend zat mijn mama aan de naaimachine en ik meestal pal ernaast, ik vond het gewoon fascinerend hoe ze er telkens in slaagde om voor andere mensen van een stom lapje stof een heel cool kledingstuk te maken. Als finishing touch nam ze dan een balpen of stiftje en nam er ook nog een heel vreemd latje bij, er zaten zelfs gaten in en er stonden niet eens centimeters op (nu weet ik wel beter). Ze zette vervolgens de naam op het kledingstuk van wie het behoorde. En zo ontdekte ik een nieuwe manier om letters te zetten…
Kleefletters
Heel erg duur, maar uit noodzaak moest ik er toch eens kopen. Ik schiet er zeeeeer zorgvuldig mee op en vooral zeer zuinig! Je vindt ze bijna enkel in Helvetica, maar misschien ligt dit aan mijn beperkte kennis… Minder leuk maar even handig als je iets wil duidelijk maken op de meest ondrukbare materialen!
Linoletters
Stempelen is echt aan mij besteed, ik vind het gewoon de maks wanneer je letters zelf kunt uitsnijden en er dan nog zelf mee mag gaan drukken. Lino is het ideale medium hiervoor, althans voor mij toch. De structuur die je er mee krijgt is echt uniek in zijn aard, je krijgt gewoon nooit tweemaal hetzelfde en heerlijk vind ik de foutjes!
Voor ieder wat wils uit mijn schetsboekjes…
Gearchiveerd onder: Artistieke wegen
In het secundair onderwijs ben ik in aanraking gekomen met analoge fotografie, ik kreeg de unieke kans om foto’s te leren ontwikkelen. Ik kreeg enorm veel respect voor de techniek die deze uitstervende ambacht in zich draagt. Zalig is het gevoel dat je krijgt bij het uiteindelijke resultaat, een heel proces gaat vooraf en biedt de kans tot heel wat experiment waar vele zich niet bewust van zijn. Een beetje identiek met het gevoel die je krijgt wanneer je naar de drukker gaat nu, maar bij analoge fotografie heb je het gewoon allemaal meer in de hand.Wanneer velen nu zitten te photoshoppen om zo’n uniek typisch randje rond de foto te krijgen, deden wij het nog op de manier hoe het natuurlijk ontstaat.
Gearchiveerd onder: Artistieke wegen
Hier zijn echt geen woorden voor nodig, een echte esthetische streling voor het oog!
Gearchiveerd onder: Artistieke wegen
Zoals ik al vermelde ben ik erg visueel ingesteld en ben dan ook hevige fan van kunstenaars die daar erg op inspelen. In het bijzonder trof Matthew Barney mijn aandacht, het is gewoon fascinerend hoe hij op zo’n fantastische surealistische wijze een droomwereld visualiseert.
Gearchiveerd onder: Artistieke wegen
De voorstellingen van Jan Fabre, opnieuw een visuele prikkeling met een conceptuele lading. Zolang het kunstwerk niet lijdt onder het concept mag het voor mij gerust wat beredeneerder en filosofischer. Het is leuk om in een kunstwerk een eigen gedachtengang te leggen. Zijn kunstwerken echter kunnen mij niet altijd bekoren, maar van zijn theatervoorstellingen krijg ik maar niet genoeg. Het is voor mij ook eerder het hele plaatje, de sfeer die er rondhang, de muziek, het experimentele…
Gearchiveerd onder: Heerlijke banaliteit
Mijn technisch ongemak; al heel mijn leven kan ik dus geen namen of titels onthouden, wat maakt dat ik altijd met m’n mond vol tanden sta als er mij iemand vraagt ken je dat boek of die film of die kunstenaar. Een volmondige euh… is meestal het gevolg. Ze moeten mij eerst altijd een volledige omschrijving geven vooraleer ik door heb dat het eigenlijk dat boek is of die film dat ik waarschijnlijk al 5 jaar op de plank staan heb en wel al 2 keer gelezen of gezien heb. Ik kan je verzekeren hoe frustrerend dit is. Maar hieruit stel ik gewoon vast dat ik erg visueel ingesteld ben.
Door dit technisch ongemakje ligt het er bij mij wel dikwijls erg rommelig bij, overal vindt je briefjes met namen die ik plots ergens tegen kom en die ik graag niet zou vergeten. Zo heb ik waarschijnlijk wel 5 schriftjes rondslingeren met allemaal lijstjes namen, gelukkig maak ik er dan soms eens mijn werk van om er enige uitleg bij te schrijven.
Gearchiveerd onder: Heerlijke banaliteit
In mijn humaniora hadden wel bijna alle leerlingen een mama, papa, oom of tante die iets met kunst te maken hadden. En vaak werd daar naar gevraagd, heel sip en wat ongemakkelijk antwoordde ik dan dat niemand iets met kunst te maken had in mijn familie. Maar dat was eigenlijk allemaal wat oppervlakkig, want nu besef ik dat mijn familie eigenlijk helemaal niet oncreatief is, maar ze zijn het gewoon op een andere manier. Mijn mama bijvoorbeeld kan fantastisch opschieten met naald en draad, ook breien is voor haar een makkie, vroeger maakte ze altijd van die coole jeansbroeken met olifantepijpen. Ik kan je verzekeren niemand had er zo eentje als ik. (Jammer is de stof nu heel erg duur geworden) Daarnaast heeft ze echt groene vingers en fleurt het huis altijd op met inspirerende bloemstukken. Mijn broer is héél creatief in de keuken en maakt van ons bord een echte streling voor de… mond? En papa, wel dat blijft een mysterie die is zowat creatief in de meest onbezonnen dingen, eerder vindingrijk. Vooral als het aankomt op muziek, dan bedenkt hij de gekste lyrics op bestaande refreintjes. Papa in het bijzonder heeft mij erg beïnvloed met zijn muziek, nog steeds zondert hij zich nu en dan eens af om lekker uit de bol te gaan op zijn oude platen. Het is iets typisch van zijn generatie denk ik, hij herleeft dan volledig en brult de hele buurt bijeen. Mama heeft hem nu de laan uitgestuurd met heel zijn muziekinstallatie, hij is gedegradeerd tot het tuinhuisje en mag nu wat gaan zingen voor mijn boskabouter David, zo heeft die ook nog eens gezelschap.
Mijn creatieve gen…, het was voor mij en mij alleen in de wieg gelegd.
Gearchiveerd onder: Heerlijke banaliteit
…en de paddestoeltjes nog hun huisjes zijn
Ik heb het geluk gehad geboren te zijn in een huisje met heel wat groen om zich heen, vooreerst onze tuin. Mijn mama is een echt creatief wezen als het op tuinieren aankomt. (Ik ben haar dan ook erg dankbaar dat ze mij dat creatieve gen meegaf.) Ik heb er mij altijd erg thuis gevoelt en wanneer ik even wou bezinnen dan ging ik achteraan de tuin eventjes lekker relaxen. Ik waande mij midden in het bos, ons huisje is namelijk omgeven door heel hoge populieren en lijkt daarom heel afgelegen. Zo ging ik elke week wel eens een praatje maken met onze boskabouter David of zo noemde ik hem toch.
Het is echt even heerlijk weg van alles en iedereen, hoewel het eigenlijk pal naast t’stad ligt. Nu nog steeds, weliswaar met een stuk minder fantasie en een stuk meer realiteitszin kom ik er nog altijd tot rust en is het er ideaal om een stukje literatuur te verorberen en even zalig weg te dromen… naar kinderlijke fantasieën.
