Als ik mij nu de vraag zou stellen “Wat als mijn mama mij niet had toegelaten naar het kunsthumaniora te stappen, wat dan?”

Grafische vormgeving ging zogoed als een onbekende variable x gebleven zijn binnen mijn wiskundige formules die ik in m’n humanoriaanse studies zou vervolledigen. Het ongenoegen ging er jammerlijk wel nog steeds gebleven zijn, de niet wiskundige behoevende die ik ben. Mijn creatieve gen zou er zo goed als aan teniet gaan, waardoor hij zijn uiting in iets anders zou gaan moeten zoeken. Het zou mij allemaal gedreven hebben tot een teloorgang die zou beginnen in een psychiatrisch centrum en daar waarschijnlijk ook zou eindigen. De sociale sector en meer bepaald die van de hulpbehoevenden en prettig gestoorden hebben mij op de een of andere manier altijd weten te fascineren, waardoor mijn tweede thuis waarschijnlijk een gekken-thuis zou worden. Een dualistisch leven zou mij bekruipen, enerzijds de cynische figuur die de humor erin verloren is of die gewoon nog nooit gevonden heeft. Want als mijn kunstige factor in het leven weggenomen wordt verlies ik hierbij ook alle uitlaatkleppen waarin ik het cynisme kan laten botvieren. En anderzijds de hulpbiedende zielenpoot die zich visueel laat prikkelen door alle psychotische verhalen van gek gedementeerde hallucinerende platgespoten zombies, poëzie komt op die manier ook nog eens zijn kop binnen steken. Mogelijk zouden mij de meest absurde dingen overkomen en ik de banaliteit van het leven niet eens weten te appreciëren. Gelukkig liet de filosoof … waarvan ik de naam vergeten ben — dat technisch ongemakje ben ik dan natuurlijk ook niet gaan verloochenen in m’n alter ego — mij tijdig inzien dat de lach de oplossing van alle zijnden is. Hoewel ik er nu over nadenk, deze filosoof dan niet eens zou leren kennen hebben, zoals ik al zij zou mijn teniet gang ook eindigen in een psychiatrisch-gekken-thuis, mits enige perspectief verandering.

Door mijn technisch ongemak zouden al mijn psychotische patiënten vaag en relatief zijn, het zouden allemaal juultjes en jullietjes worden. Ik zou hellemaal opgeslorpt worden door hun fantasiewereld en er waarschijnlijk zelf in meespelen. Mijn leven zou één groot poppenspel gaan worden, en de poppenspeler genaamd migraine zou de rode draadjes die de poppen aan het dansen zetten in handen hebben. Al ontnuchterend zwevend verlaat ik het toneel, en het cynische spel zou uitgespeeld zijn want de humor erin is dood gegaan.

Enkele kunstenaars maakten er de gekste dingen mee…

Dit filmpje werd gemaakt door studenten van Bringham University voor de vijfde editie van het Typophyle film festival, gedirigeerd door Brent Barson.

Ärtonwall – Every Rope

Dit is eentje van mijn favorieten!

Ik vind haar videoinstallaties echt super mooi, super esthetische streling. Dit is weliswaar één van een andere orde, toch vind ik ook deze fantastisch!