Klakkaart's Blog

Geen cliches, geen niets, gewoon mijn vriend! Sinds ik er al zes jaar mee samen ben kan ik wel zeggen dat hij zeker en vast een hele grote impact op mij heeft gehad. Dan misschien niet meteen creatief, maar toch. Omdat hij totaal iets anders studeert dan ik (mechanisch product ontwerp te Gent) maakt dit het allemaal wat interessanter. Kunst heeft namelijk vaak de neiging gehad mij te doen zweven, zweven door het leven, zweven door mijn gedachten en alles behalve mij te doen denken aan het financiële gedeelte van het leven. Met mijn afstuderen in aantocht wordt het toch ook wel eens tijd dat ik terug op de grond sta. Omdat mijn vriend dit studeren in samenwerking doet met een 4/5 werksysteem weet hij des te meer dat studeren belangrijk is, en het leven niet alleen erover filosoferen is, hoewel ik vaak dat idee krijg als ik door de academie dwarrel. Onze relatie? Wanneer ik gefascineerd word door het drukprocedé krijgt hij de kriebels van de mechanische werking van de drukpers.

Het voordeel van een grote broer is leukweg dat jij lekker alles eerder mag. Wanneer hij moest wachten tot zijn 16de verjaardag om het nachtleven toe te huppelen, had ik op die leeftijd al lang een gsm, mocht pintjes drinken en trok lekker aan wat ik leuk vond om nog maar te zwijgen van mannelijke vriendjes. Daarnaast leerde ik ook wat “haar op je tanden” betekende, de stoere meid leek hier niet misplaatst. Maar uiteraard was hij ook diegene waarnaar ik opkeek, net als hem deed ik fanatiek aan sport. Turnen, atletiek, streetdance, pingpong ik probeerde zowat alles uit, niets gaf mij nog voldoening want ik wilde in alles de eerste zijn (tenminste wat sport betreft), en door dit streefdoel lukte mij dit meer dan aardig. Uiteindelijk trad ik in de voetsporen van mijn broer en begon heel intens te basketten, fantastische sport die ik 10 jaar lang beoefende maar helaas moest beëindigen door mijn knieën. Hier heb ik heel wat leuke herinneringen aan overgehouden, vooral de cultuur eromheen heeft mij lange tijd in de ban gehouden. Nu nog steeds kijk ik nostalgisch op als ik het deuntje Spacejam hoor. Ik kan je verzekeren je voelt je héél erg stoer in zo’n baskettenuetje. Mijn passie voor koken deel ik ook met hem, hij studeerde namelijk voor kok, meer dan een banaal persoontje dus!

Een mep in mijn gezicht!

De beslissing was gemaakt ik zou naar Gent gaan studeren grafisch ontwerp, wat zou ik anders moeten doen restte mij de vraag. Hoewel ik niet erg hoog op liep met Sint-Lucas voornamelijk omdat deze school over gestimuleerd werd door mijn atelier leerkrachten uit het kunsthumaniora, deed ik daar toch voornamelijk uit voorzorg toelatingsexamen voor de academische bachelor, alles liep goed tot het interview… . Na een eerst heel argwanende blik had ik het al gehad dacht ik, toen volgde de profiel check up. Een alvorens hallo of  leuke handdruk leek hier volledig vreemd, van waar kom jij vandaan? Uit Ieper (lap weer zo’n ongemanierde west-vlaming hoorde ik hen denken, haha niet waar!) maar toen ze me naar mijn school vroegen was ik al helemaal afgekeurd dacht ik, een verwelkomende reactie volgde:

Mensen die uit beeldende kunsten komen pretenderen al alles te weten, zij komen vaak nog voor heel wat verrassingen te staan. Denk dus niet dat dit alles hier al in de pocket is.

Slik, en nog eens slik. Dommerd dacht ik nog, had ik deze morgen maar nu geen broek aangedaan met 4 pockets.

Er werd voor dit toelatingsexamen ook verwacht een serie foto’s te nemen van uw biotoop. Waar de meesten foto’s van vrienden en ouders of huisdier hadden meegenomen, had ik enkele woorden op eigen lichaamsdelen gedrukt die dan mijzelf in het kort voorstelden. Oeps! Weeral mis:

Orgineel, het is eens iets anders maar we hadden dan ook niks anders verwacht van iemand die kunsthumaniora heeft gevolgd.

Dit werd echt te gek voor woorden en al zeker dat zij mij toen dom weg vertelden dat ik geslaagd was, ik dacht al de hel van het kunsthumaniora beleef ik opnieuw, hele hoge kunstpieten met heel weinig respect.

Maar gelukkig lachte het KASK mij al toe!

Een toevallig bezoekje bij grootmoeke mondde uit in een heel leerrijke en inspiratievolle herinnering!

Willy Van Driel, is een leerkracht waarbij ik vorig jaar webdesign volgde als keuzevak. Ik heb het altijd een heel opvallend figuur gevonden, zeker iemand die ik ook niet zal vergeten. Het zet me aan het denken of ik misschien iets heb met Willy’s niet? Hij was diegene die mij ook dit jaar min of meer mijn keuzevakken mede hielp bepalen. Hij moet dus wel een sterke indruk op mij hebben gemaakt.

Mijn klastitularis en kunstgeschiedenis leerkracht tijdens mijn laatste jaren kunsthumaniora vertelde steeds hoe belangrijk het was om; ik citeer: Ge moet neffen van tijd zot doen om nie zot te worden!

Dit is er me eentje die ik nooit zal vergeten, een heel hartelijke, warme man met heel wat levenswijsheid op zak, waar ik er gretig wat van leende.