Klakkaart's Blog

Eén van mijn lievelingsbezigheden was onze straat vandaliseren door ze vol te krabbelen met tekeningen gemaakt met stoepkrijtjes in de meest felle en foute kleuren, je kent ze wel zalmroze, flets geel, onnozel groen en het onvermijdelijke wit! En ik kom hier net op een idee… ik wil mijn mindmaps maken op de stoep!

Enkele kunstenaars maakten er de gekste dingen mee…

Toen ik dit filmpje zag moest ik denken aan die kleine lettertjes die bij ons altijd aan de koelkast hingen, in alle kleurtjes van de regenboog en ik er altijd de grappigste woordjes mee vormde. Letters zijn echt leerrijk!

Dit filmpje werd gemaakt door studenten van Bringham University voor de vijfde editie van het Typophyle film festival, gedirigeerd door Brent Barson.

Eén van de dingen die mijn fascinatie voor harige kunsten zou kunnen hebben aangewakkerd…

Ärtonwall – Every Rope

Plots moest ik eraan denken, vroeger toen de huiselijke printer iets nieuw was experimenteerden mijn ouders er op los. De meest kitscherige dingen kwamen uit die printer, de meest foute lettertypes in golvende vormen, in de meest lelijke verloopjes. Best grappig als ik eraan denk dat mijn ouders en inclusief ik zich rot amuseerden met het bestrijken van t-shirts, als zeefdruk niet in handbereik is zoek je naar alternatieven. Maar of die alternatieven mij nu echt iets bijbrachten? Geen idee, aldus leerde ik wel dat je soms moet rekening houden met  spiegelbeeld als iets uit de printer komt!

Zalig die mega oude fotoalbums, niet alleen zijn ze hilarisch en garanderen ze puur plezuur, het object opzich is echt nostalgisch. Die vermufte doorzichtige blaadjes die er zijn voor welke reden dan ook, ze werken meer storend dan ze eigenlijk een nut hebben. Toch ben ik er gek op! Laatst nam ik een kijkje in onze oude gezinfoto’s opzoek naar mijn creatieve gen…

Vroeger hadden ik en men broer elk een kist op onze kamer staan, ik stopte daar allerlei dingen in waaraan ik waarschijnlijk belang hechte. Dit weekend besloot ik er een kijkje in te nemen, ondertussen was die kist verhuist naar de zolder. Op de foto zie je één van mijn merkwaardigste vondsten men allereerste dagboekje, ongelooflijk wat een kind op die leeftijd allemaal noteert! Maar het zette mij wel aan het denken, ik wilde helemaal geen grafisch ontwerper worden, maar een soldaat!

Mijn technisch ongemak; al heel mijn leven kan ik dus geen namen of titels onthouden, wat maakt dat ik altijd met m’n mond vol tanden sta als er mij iemand vraagt ken je dat boek of die film of die kunstenaar. Een volmondige euh… is meestal het gevolg. Ze moeten mij eerst altijd een volledige omschrijving geven vooraleer ik door heb dat het eigenlijk dat boek is of die film dat ik waarschijnlijk al 5 jaar op de plank staan heb en wel al 2 keer gelezen of gezien heb. Ik kan je verzekeren hoe frustrerend dit is. Maar hieruit stel ik gewoon vast dat ik erg visueel ingesteld ben.

Door dit technisch ongemakje ligt het er bij mij wel dikwijls erg rommelig bij, overal vindt je briefjes met namen die ik plots ergens tegen kom en die ik graag niet zou vergeten. Zo heb ik waarschijnlijk wel 5 schriftjes rondslingeren met allemaal lijstjes namen, gelukkig maak ik er dan soms eens mijn werk van om er enige uitleg bij te schrijven.

In mijn humaniora hadden wel bijna alle leerlingen een mama, papa, oom of tante die iets met kunst te maken hadden. En vaak werd daar naar gevraagd, heel sip en wat ongemakkelijk antwoordde ik dan dat niemand iets met kunst te maken had in mijn familie. Maar dat was eigenlijk allemaal wat oppervlakkig, want nu besef ik dat mijn familie eigenlijk helemaal niet oncreatief is, maar ze zijn het gewoon op een andere manier. Mijn mama bijvoorbeeld kan fantastisch opschieten met naald en draad, ook breien is voor haar een makkie, vroeger maakte ze altijd van die coole jeansbroeken met olifantepijpen. Ik kan je verzekeren niemand had er zo eentje als ik. (Jammer is de stof nu heel erg duur geworden) Daarnaast heeft ze echt groene vingers en fleurt het huis altijd op met inspirerende bloemstukken. Mijn broer is héél creatief in de keuken en maakt van ons bord een echte streling voor de… mond? En papa, wel dat blijft een mysterie die is zowat creatief in de meest onbezonnen dingen, eerder vindingrijk. Vooral als het aankomt op muziek, dan bedenkt hij de gekste lyrics op bestaande refreintjes. Papa in het bijzonder heeft mij erg beïnvloed met zijn muziek, nog steeds zondert hij zich nu en dan eens af om lekker uit de bol te gaan op zijn oude platen. Het is iets typisch van zijn generatie denk ik, hij herleeft dan volledig en brult de hele buurt bijeen. Mama heeft hem nu de laan uitgestuurd met heel zijn muziekinstallatie, hij is gedegradeerd tot het tuinhuisje en mag nu wat gaan zingen voor mijn boskabouter David, zo heeft die ook nog eens gezelschap.

Mijn creatieve gen…, het was voor mij en mij alleen in de wieg gelegd.

…en de paddestoeltjes nog hun huisjes zijn

Ik heb het geluk gehad geboren te zijn in een huisje met heel wat groen om zich heen, vooreerst onze tuin. Mijn mama is een echt creatief wezen als het op tuinieren aankomt. (Ik ben haar dan ook erg dankbaar dat ze mij dat creatieve gen meegaf.) Ik heb er mij altijd erg thuis gevoelt en wanneer ik even wou bezinnen dan ging ik achteraan de tuin eventjes lekker relaxen. Ik waande mij midden in het bos, ons huisje is namelijk omgeven door heel hoge populieren en lijkt daarom heel afgelegen. Zo ging ik elke week wel eens een praatje maken met onze boskabouter David of zo noemde ik hem toch.

Het is echt even heerlijk weg van alles en iedereen, hoewel het eigenlijk pal naast t’stad ligt. Nu nog steeds, weliswaar met een stuk minder fantasie en een stuk meer realiteitszin kom ik er nog altijd tot rust en is het er ideaal om een stukje literatuur te verorberen en even zalig weg te dromen… naar kinderlijke fantasieën.

Dit moet je gewoon leuk vinden, en hij staat op mijn kast!