Klakkaart's Blog

Toen ik nog zeer jong was herinner ik mijn papa steevast met de camera op de schouder, toen was dat nog zo’n heeeeel erg duur ding met van die grote cassettes en een grappige spons bovenaan. Op elk familiefeestje werd er gefilmd, de domste dingen stonden voor altijd vast en natuurlijk zijn dat de eerste dingen die boven gehaald worden als er nog eens deftig gelachen moet worden. Mijn papa heeft al altijd iets gehad met films denk ik, we hebben zo bakken vol met oude films liggen boven op zolder. Stuk voor stuk waren ze opgenomen en bijna allemaal zijn het horrorfilms en kitscherige thrillers… zalig! Hij hield zelfs een boekje bij waarin alle titels stonden en de speelduur, nu vindt hij alle films slecht en waardeloos… haha! Maar ik realiseerde mij dit nu pas omdat ook ik toevallig heel erg gefascineerd ben door film, niet verrassend dus dat ik iets met film wilde gaan doen. Al een eindje geleden kreeg ik mijn eerste camera, ik film er de absurdste dingen mee. Door mijn keuzevakken narratieve film en videomontage en uiteraard de wijsheid van Willy Van Driel ging ik films op een heel andere manier gaan bekijken.

Dit is eentje van mijn favorieten!

Dit is echt op mijn lijf geschreven…

Ik vind haar videoinstallaties echt super mooi, super esthetische streling. Dit is weliswaar één van een andere orde, toch vind ik ook deze fantastisch!

ook wel Wim Vandekeybus…

Laatst betrapte ik nog enkele afwrijfletters, ze waren zich aan het wurmen tussen mijn schetsboekjes, eentje was al binnen en slaagde er zelfs in om zichzelf er permanent in te parkeren. Nu is het echt genoeg dacht ik, en besloot toen maar er een blogberichtje over te schrijven…

Niets leuker dan afwrijflettertjes!

Mijn allereerste vellen afwrijfletters  vond ik in de oude jeugdkamer van men mama bij oma. Ik wist eerlijk gezegt toen nog niet waarvoor ze dienden, maar toen ik mijn eerste stappen in het kunsthumaniora zette ging de wereld van de letters voor mij echt open. Een heel rek vol met afwrijfletters zalig! Her en der wisten die lettertjes hun weg te vinden doorheen mijn schetsjes. Meer en meer betrapte ik er mezelf op dat ik gretig gebruik maakte van het letterrek op school. Het gaf mij de kans overal dingetjes op te zetten zonder geconfronteerd te worden met moeilijke drukmethodes. Heerlijk dat blinkend of net zeer mat effect dat zo’n lettertje heeft wanneer het op papier wordt gezet. Soms verging het mij zeer secuur andere keren klodderde ik erop los.

Al even leuk was de authentieke letterkast…

Op school hadden ze ook een echte letterkast, de helft van de letters was al reeds verdwenen en alles lag door elkaar. Ik deed niets liever dan alles op z’n plaats te stoppen als mijn inspiratie even zoek was. Waarom die letterkast daar stond? Geen flauw idee! Wij hadden geen enkel toestel waarmee je de lettertjes kon zetten of nog maar te drukken. Maar fantastisch was het om met die lettertjes in de verf te ploeteren en er dan lukraak op los te stempelen (schandalig niet?). Vaak leek het nergens naar, maar het was uniek in zijn aard. Je kreeg nooit twee keer identiek dezelfde letter gedrukt, heerlijk toch?

Schatjes van patatjes!

Dit alles brengt mij naadloos tot de woensdag namiddagen die ik doorbracht met creatieve mama, ik knutselde erop los en één van de lievelings dingen die ik deed was lettertjes stempelen met patatjes. Mama sneed die dan zeer zorgvuldig uit en ik maar drukken en drukken en lekker vuil worden natuurlijk!

Het naailatje

Voortdurend zat mijn mama aan de naaimachine en ik meestal pal ernaast, ik vond het gewoon fascinerend hoe ze er telkens in slaagde om voor andere mensen van een stom lapje stof een heel cool kledingstuk te maken. Als finishing touch nam ze dan een balpen of stiftje en nam er ook nog een heel vreemd latje bij, er zaten zelfs gaten in en er stonden niet eens centimeters op (nu weet ik wel beter). Ze zette vervolgens de naam op het kledingstuk van wie het behoorde. En zo ontdekte ik een nieuwe manier om letters te zetten…

Kleefletters

Heel erg duur, maar uit noodzaak moest ik er toch eens kopen. Ik schiet er zeeeeer zorgvuldig mee op en vooral zeer zuinig! Je vindt ze bijna enkel in Helvetica, maar misschien ligt dit aan mijn beperkte kennis… Minder leuk maar even handig als je iets wil duidelijk maken op de meest ondrukbare materialen!

Linoletters

Stempelen is echt aan mij besteed, ik vind het gewoon de maks wanneer je letters zelf kunt uitsnijden en er dan nog zelf mee mag gaan drukken. Lino is het ideale medium hiervoor, althans voor mij toch. De structuur die je er mee krijgt is echt uniek in zijn aard, je krijgt gewoon nooit tweemaal hetzelfde en heerlijk vind ik de foutjes!

Voor ieder wat wils uit mijn schetsboekjes…

In het secundair onderwijs ben ik in aanraking gekomen met analoge fotografie, ik kreeg de unieke kans om foto’s te leren ontwikkelen. Ik kreeg enorm veel respect voor de techniek die deze uitstervende ambacht in zich draagt. Zalig is het gevoel dat je krijgt bij het uiteindelijke resultaat, een heel proces gaat vooraf en biedt de kans tot heel wat experiment waar vele zich niet bewust van zijn. Een beetje identiek met het gevoel die je krijgt wanneer je naar de drukker gaat nu, maar bij analoge fotografie heb je het gewoon allemaal meer in de hand.Wanneer velen nu zitten te photoshoppen om zo’n uniek typisch randje rond de foto te krijgen, deden wij het nog op de manier hoe het natuurlijk ontstaat.

Hier zijn echt geen woorden voor nodig, een echte esthetische streling voor het oog!

Zoals ik al vermelde ben ik erg visueel ingesteld en ben dan ook hevige fan van kunstenaars die daar erg op inspelen. In het bijzonder trof Matthew Barney mijn aandacht, het is gewoon fascinerend hoe hij op zo’n fantastische surealistische wijze een droomwereld visualiseert.

De voorstellingen van Jan Fabre, opnieuw een visuele prikkeling met een conceptuele lading. Zolang het kunstwerk niet lijdt onder het concept mag het voor mij gerust wat beredeneerder en filosofischer. Het is leuk om in een kunstwerk een eigen gedachtengang te leggen. Zijn kunstwerken echter kunnen mij niet altijd bekoren, maar van zijn theatervoorstellingen krijg ik maar niet genoeg. Het is voor mij ook eerder het hele plaatje, de sfeer die er rondhang, de muziek, het experimentele…

Een eindje terug ben ik een kijkje gaan nemen naar de interieurbeurs in Kortrijk, ik ben zeker geen fan van extreme design toestanden maar sommige vormgevers slagen erin om ondanks de nieuwe technologieën een authentieke ambacht te combineren met nieuwe ideeën. Hierboven zie je daar een voorbeeld van, het inspireerde mij om zelf ook mijn eigen kussentjes op te smukken met figuren, die ik vaak teken gewoon uit verveling, als bezigheid zonder er echt bij stil te staan.

Gsus vond ik altijd de maks, nu nog altijd trouwens, ik hou van hun vaak absurde humor in hun advertenties, en de losse grafische elementen die erin verwerkt worden vind ik echt super! Het leek mij altijd leuk om voor zo’n merk een reclamecampagne te maken en de grafische elementen te verzorgen, steeds verrassend en toch lijken zij hun visuele identiteit niet te verliezen.